سکوهای استراتوسفری به‌عنوان فناوری‌های نوظهور، ظرفیت تحول در حوزه‌های ارتباطی، نظارتی و سنجشی را دارا هستند. این مطالعه به بررسی جایگاه این سکوها در مقایسه با فناوری‌های مرسوم مانند ماهواره‌ها، پهپادهای ارتفاع پایین و شبکه‌های زمینی می‌پردازد. با تمرکز بر معیارهای کلیدی ارزیابی شامل عملکرد فنی، کارایی عملیاتی، هزینه، گستره کاربردی، پایداری زیست‌محیطی و قوانین حقوقی، تحلیل جامعی از مزایا و چالش‌های این سکوها نسبت به یکدیگر ارائه می‌شود. همچنین به منظور لحاظ نمودن تفاوت‌های ماهوی سامانه‌های مذکور و قابلیت‌های اختصاصی هر یک، میزان توانمندی آنها در اجرای ماموریت‌های مختلف نیز مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است.

روش تحقیق مبتنی بر تحلیل مقایسه‌ای کمی-کیفی است که داده‌های موجود در مراجع را با وضعیت داخل کشور ترکیب می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهند که سکوهای استراتوسفری در اکثر معیارهای ارزیابی امتیاز قابل قبولی داشته و حتی در پوشش برخی از ماموریت‌ها از برتری نسبی برخوردارند، هرچند دچار محدودیت‌هایی در برخی از معیارها و ماموریت‌های دیگر هستند. این پژوهش چارچوبی برای انتخاب بهینه فناوری بر اساس نیازهای مأموریت پیشنهاد می‌کند و نقش سکوهای استراتوسفری را به ‌عنوان مکمل یا جایگزین در معماری‌های چندلایه فناوری تبیین می‌نماید.